Monday, January 17, 2022

නික්ම ගිය නීලාවන් ගැන..

නීලා වික්‍රමසිංහ මා වඩාත් ආකර්ෂණීය වන, මට වඩාත් දැනෙන කට හඬ හිමි ගායිකාව ය. ඒ, ගුවන්විදුලියෙන් අප ඇසූ ඇගේ මුල් කාලීන ගැඹුරු හඬට නොව කාලයක් තිස්සේ ගීත ගායනා කිරීමෙන් සුසර වූ ඉසියුම් මධුරතර හඬට ය. සිලිං බිලිං, බලා හිඳිමි, දස්කොන් සකිසඳ වැනි ගීතවල මට ඇසෙන්නේ ඒ මධුර හඬය. ඈ නික්ම යන්නට පෙර ද මම මේ පිළිබඳ කිහිප වරක් ලියා තැබීමට අවස්ථාව ලැබීමට ඉඩ ලැබීම සැනසිල්ලකි.

නීලා තුළ ගායිකාවක, සංගීතවේදිනියක, ගුරුවරියක මෙන් ම තම නිජබිමට ආදරය කළ, ඊට අනතුරක් වනු දුටු සඳ ඊට එරෙහිව නිර්භයව නැඟී සිටි අනාගතය විනිවිද දුටු අභීත ගැහැනියක් ද සිටියා ය. එදා 2015 මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජයට පත්කළ අවස්ථාවේ ඈ සිදුකළ ප්‍රකාශයෙන් එය මොනවාට තහවුරු වෙයි.

රටේ සමස්ත භූමියෙන් 3/4ක පමණ ප්‍රදේශයක් පරාජයට පත් වූ බහුතර සිංහලයන් ප්‍රතික්ෂේප කළ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන උතුරු නැගෙනහිර ඇතුළු සුළු ජන ඡන්දවලින් බලයට පත්වූ අවස්ථාවේ ම රට වන නස්පැත්තිය නීලා දුටුවාය. ඈ ඉවසීමේ සීමාව ද අහිමිව හඬා වැටෙමින් උක්ත ප්‍රකාශය කළේ එහෙයිනි. මත්තල ගුවන්තොටුපළේ වී ගබඩා කොට ආරම්භ වූ ඒ කලියුගයෙහි හම්බන්තොට වරාය විකුණා දැමීම, මහා බැඳුම්කර කොල්ලය, රණවිරුවන් ජිනීවා දංගෙඩියට යැවීම, උතුරු නැඟෙනහිර බෞද්ධ උරුමය බුල් ඩෝසර් කර මිරිස් වැවීම, රට දෙකඩ කරන MCC ගිවිසුම අත්සන් කරන මුව විටට ම රට ඇදගෙන ඒම සහ අවසානයේ පාස්කු ප්‍රහාරය එල්ල වන තැනට ජාතික ආරක්ෂාව දුර්වල කර ජන සංහාරයක් සිදුකිරීම වැනි අපරාධ මිස රටට සිදු වූ සෙතක් නැත. ඒ බව නීලා දුටුවේ සියලු ද්‍රෝහී බලවේග එකතු වී 2015 මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජය කළ අවස්ථාවේ ය.

එම වසර පහ තුළ සමස්ත ආර්ථිකය බිඳ වැටුණි. ආර්ථික වර්ධන වේගය, දළ ජාතික නිෂ්පාදනය, ඒක පුද්ගල ආදායම, විදේශ සංචිත ආදී සියල්ල කඩා වැටුණේ කොවිඩ් වැනි දැවැන්ත වසංගතයක් තිබී නොව රාජපක්ෂ පාලනය අවසන් කිරීම සඳහා ම රටට බෝ කළ යහපාලන වසංගතය නිසාවෙනි. මේ රටේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගයක් වූ සංචාරක කර්මාන්තය කඩා වැටුණේ කොවිඩ් නිසා නොව අන්තවාදය සුරතල් කළ යහපාලන වසංගතයේ අනිවාර්ය ප්‍රතිඵලයක් වූ පාස්කු ප්‍රහාරය නිසාවෙනි. කොවිඩ් වසංගතය අපට දැඩි බලපෑමක් එල්ල කිරීමට මූලික හේතුව ද ලෝකය එක වසංගතයකට මුහුණ දෙන විට අපේ රට වසර 05ක් තිස්සේ යහපාලන වසංගතයට මුහුණ දී හෙම්බත්ව සිටීම නිසා ය. 

ඒ කලියුගය අවසානයේ යහපාලන ක්ෂාපාලකයින්ට උදම් අනන්නට ඉතිරි වුණේ ජිනීවාවල දී බැරක් ඔබාමා සිරිසේන අසලට පැමිණ කතා කිරීම, රුපියල් පහ සමග කහ ඉර සුදු කිරීම වැනි විහිළු කිහිපයක් පමණි. ඒ ව්‍යසනය එදා නොදුටු ජනතාව ද එක්ව අවසානයේ යහපාලන ආණ්ඩුව ගෙදර යැව්වේ එජාපයට යන එන මං නැති කරමිනි. ශ්‍රීලනිපයට පොහොට්ටුවේ එල්ලීම නිසා යන්තම් පණ නළ ගැටගසා ගැනීමට හැකි විය. මේ ව්‍යසනය එදා නීලා වික්‍රමසිංහ ඉතා ම නිවැරදිව දුටුවාය. ඒ වෙනුවෙන් ඈ හඬ නැගුවාය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය ශක්තිය ඒ කලාකාරිනිය තුළ තිබිණි. නීලා වික්‍රමසිංහ කලාකාරිනියට උතුම් වූ නිර්වාණය ප්‍රාර්ථනා කරමි.

බලා හිඳිමි දුර ඈතක ඇයි ඔබ

මා රඳවා පියවර මැන්නේ ....

හෙළා සුසුම් රැළි දුක සඟවන්නෙමි

මා කතරක තනි වූ වැන්නේ ....

බලා හිඳිමි දුර ඈතක ඇයි ඔබ ....

නාමල් උඩලමත්ත


දුම්රිය අසේවයට විසඳුම ජනතා බදු මුදලින් කප්පම් ගෙවීම ද?

කොවිඩ් වසංගතයෙන් දෙවසරක් බැටකෑ රට සාර්ථක එන්නත්කරණයත් සමග නැවත හිස ඔසවමින් ඇත. පාස්කු ප්‍රහාරය සමග බිඳ වැටුණු සංචාරක කර්මාන්තය මෙන් ම අපනයනාභිමුඛ නිෂ්පාදන ඇතුළු සියලු නිෂ්පාදන ක්ෂේත්‍ර සිය සුපුරුදු රිද්මයට පැමිණෙන ලකුණු දක්නට ඇත. අපගේ අපනයන ආදායම කොවිඩ් වසංගතය මැද වුව පසුගිය වසරේ වාර්තා කර තිබුණේ ඉතිහාසයේ ඉහළතම අගයයි.

වසංගතයක් සමග යළි පිබිදෙන රටට රටේ රාජ්‍ය අංශය සිය උපරිම දායකත්වයේ ඉන්ධන ලබා දිය යුතු වුව ද සිදුවන්නේ එහි අනික් පැත්තය. වාර්ෂිකව රුපියල් බිලියන දෙකක ආදායමක් උපයමින් රුපියල් බිලියන 10ක ජනතා බදු මුදල් ගිලින ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය සේවය ඒ සඳහා කදිම උදාහරණයකි. වෘත්තීය සමිති පිළිකාව හැම අතම පැතිර ගිය දුම්රිය සේවය මේ රටෙන් සහ ජනතාවගෙන් පළිගනිමින් ඇති බව කනගාටුවෙන් වුව ප්‍රකාශ කළ යුතුමය.

දුම්රිය සේවය දිගට ම පාඩු ලැබුව ද එහි සේවකයෝ දීමනා අතිකාල ඇතුළත්ව අති විශාල පඩියක් ලබති. එහි සුළු සේවකයෙකුගේ පවා ආරම්භක වැටුප රු. පනස්දහසකට ආසන්නය. දුම්රිය රියදුරෙකු සාමාන්‍ය මාසික වැටුප රු. ලක්ෂ දෙකහමාරත් තුනත් අතර පවතින අතර මෙවැනි ඉහළ වැටුප් ලබන ලංකාවේ ඇති අනෙක් එකම රාජ්‍ය සේවය වෛද්‍ය සේවයයි.

මේ ආකාරයට මහජන මුදල් දුම්රිය නඩත්තු කිරීම සඳහා වෙන් කළ ද එය දිනෙන් දින ජනතාව පීඩාවට පත්කරමින් ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය පිළිකුල් සහගතය. එක දිනයක රියදුරන් ද තවත් දිනක දුම්රිය ස්ථානාධිපතිවරුන් ද තවත් දිනක දුම්රිය නියාමකවරුන් ද ඊට පසු සුළු සේවක හෝ කම්කරු ද වශයෙන් වර්ජන ක්‍රියාත්මක කරති. මේ වර්ජන රැල්ල විසින් කිසිදු ආයතනයක් රජයට පවරා ගැනීමට හෝ කතා කළහොත් ඊට එරෙහිව ජනතාව පාරට බසින තත්ත්වයට රාජ්‍ය සේවය එපා වී ඇත. හිඟුරාන සීනි සමාගම නැවත රජයට පවරා ගන්නා බවට රාජ්‍ය අමාත්‍ය ජානක වක්කුඹුර සිදුකළ ප්‍රකාශයට එරෙහිව දහස් ගණනක් මහ පාරට බැසීම ඒ සඳහා හොඳ ම උදාහරණයකි.

කිසියම් වර්ජනයක් ආරම්භ කිරීමට පැය 24කට පෙර ඒ පිළිබඳ ජනතාව දැනුම්වත් කළ යුතු වුව ද මෙම කල්ලිය ධාවනය වන දුම්රිය අතරමග කැළෑවල නතර කර දමා වර්ජන ආරම්භ කරමින් ම්ලේච්ඡත්වයේ උපරිම සීමාවට පැමිණෙන ආකාරය පසුගිය දිනවල දැකගත හැකි විය. මේ ම්ලේච්ඡ ප්‍රහාරය නිසා අසරණ වූ ජනතාව සිය දරු මල්ලන් ද බඩු පොදි ද අතින් කටින් එල්ලා ගෙන දුම්රිය පාර දෙපස කැළෑ බිඳගෙන පිළිසරණක් සොයා යන ආකාරය බලා සිටිය නොහැකි තරම් හද කම්පා කරවන සුළුය. ඒ අතර මේ රටට පැමිණි සංචාරක පිරිස් ද දක්නට ලැබුණු අතර ඔවුන් අපේ රට පිළිබඳ ලෝකයට රැගෙන යන පණිවිඩය කෙතරම් අප්‍රසන්න ද?

පාස්කු ප්‍රහාරය සහ කොවිඩ් වසංගතය නිසා සම්පූර්ණයෙන් බිඳ වැටුණු සංචාරක කර්මාන්තය යළි හිස ඔසවන අවස්ථාවක එල්ල වූ මේ ම්ලේච්ඡ ප්‍රහාරයට කිසිවෙකුට දඬුවම් ලැබෙන්නේ නැත. වෘත්තීය සමිති මාෆියාව වනසා දමා ඇති දුම්රිය සේවය වහා ම පෞද්ගලීකරණය කිරීම හැර කිසිදු විකල්පයක් මේ වන විට ඉතිරි වී නොමැති බව අපේ හැඟීමයි. මහජන බදු මුදල් පොම්ප කරමින් නඩත්තු කරන දුම්රිය සේවකයින් තව දුරටත් රටට සේවයක් ලබා නොදෙන පසුබිමක ජනතාවගෙන් සහ රටෙන් එළව එළවා පළිගන්නා පසුබිමක මහජන මුදල් පුච්චමින් මේ සාපරාධී ආයතන නඩත්තු කිරීම මේ රටේ ජනතාවට සිදුකරන බලවත් අසාධාරණයකි.

සෙසු රාජ්‍ය සේවකයින්ට සාපේක්ෂව අතිවිශාල වරප්‍රසාද ප්‍රමාණයක් භුක්ති විඳින දුම්රිය සේවකයින් තමන්ට කන්න අදින්න ලබා දෙන ආයතනය වැඩි දියුණු කිරීමට හෝ එය ලාභ ලබන ආයතනයක් බවට පත්කරලීමට වෙහෙසෙනු වෙනුවට ඊනියා අයිතිවාසිකම් ඉල්ලමින් ෂයිලොක් තියරියට වැඩ කරද්දි ආණ්ඩුව ඔවුන් ඉදිරියේ දණ ගැසීම ආණ්ඩුව ලද ජනවරමට ද සිදුකරන ද්‍රෝහිකමකි. එහෙයින් මේ අනවශ්‍ය බරින් ජනතාව මුදා හැරීම පාලකයින්ගේ වගකීමකි. 

දුම්රිය සේවය පෞද්ගලීකරණය හෝ අර්ධ රාජ්‍ය සේවයක් බවට පත්කර එහි ආදායමින් එය නඩත්තු කළ යුතුය. එවිට හිතුමතේ වර්ජන කරමින් මගී ජනතාව අපහසුතාවට පත්කරමින් මාසේ අන්තිමට සුපුරුදු ලෙස පිං පඩි ගැනීමට ඔවුන්ට අවස්ථාව නොලැබෙන අතර අපි හම්බ කළොත් අපි කනවා තියරියට අනුව සිය සේවය විධිමත් සහ උපරිම ආකාරයෙන් ජනතාවට ලබා දෙනු ඇත. එවිට මේ රටේ ජනතාවගේ බදු මුදල් කොල්ලය නතර වනු පමණක් නොව රටට ජාත්‍යන්තරය සමග සමතැන් ගන්නා දියුණු දුම්රිය සේවයක් ද ලැබෙනු ඇත.

නාමල් උඩලමත්ත

Monday, December 20, 2021

මුරුත්තෙට්ටුවේ හිමි පවත කියා දෙන පාඩම..෴

මුරුත්තෙට්ටුවේ ආනන්ද හාමුදුරුවෝ මම පුිය කරන චරිතයක් නෙමෙයි. නමුත් මම ඊට වඩා පිළිකුල් කරන  චරිතයක් සමග වුණත් තැනට ඔබින විදිහට හැසිරෙන හැටි මට කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් කියල දුන්නා. පරිණතකම කියන්නේ තමන් අකමැති තමන්ට අකමැති අය එක්ක සුහදව ගනුදෙනු කරන ආකාරය කෙටියෙන් ලියන විදිහ කියල අද මට හිතෙනවා.

මම ශිෂ්‍යයෙක් විදිහට අවුරුදු හතරක් වගේ ම ඇකඩමික් පර්යේෂකයෙක් විදිහටත් කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ අවුරුදු 10ක් වැඩ කළා. ඒ කාලය තුළ අපට විෂය දැනුම වගේ ම සමාජ දැනුමත් කොළඹ සරසවියෙන් නොමැන ම පෙවූ බව ගෞරවයෙන් කියන්න ඕන.

විශ්වවිද්‍යාලයක උපාධිය .ලබා ගන්න උපාධි ප්‍රදානෝත්සවය සඳහා සහභාගී වීම අනිවාර්ය නෑ. එහි දී පදක්කම් පිරිනැමීම, සංකේතාත්මක උපාධි මංජුසාව ලබා දීම සහ ඡායාරූප කිහිපයක් ගැනීම හැර කිසිවක් වන්නෙත් නෑ. ඕනෑ ම හේතුවක් මත එම උලෙළට නෑවිත් ඉන්නත් පුළුවන්.

කාට හරි කුලපති මුරුත්තෙට්ටුවේ  හාමුදුරුවන්ට විරෝධය පාන්න ඕන නම්, එහිමියන් අතින් උපාධි මංජුසාව ගන්න අකමැති නම් උපාදි ප්‍රදානෝත්සවට නෑවිත් ඉන්න තිබුණා. එහෙම කළා නම් ඇත්තට ම තමන් අවු. 3-4ක් කොළඹ වශ්වවිද්‍යාලයේ ගත කරලත් එළියට ගියේ හිස් ටිං එකක් වගේ කියලා රටට ලෝකයට නොපෙන්වා ඉන්න තිබුණා. 

මේ වගේ ඊනියා රැඩිකල් පට්ට මෝඩ විරෝධතාවලින් සමාජයට අනාවරණය වෙන්නේ තමන්ගේ හිස්කම මිස වෙන කිසිවක් නෙමෙයි. අපි ගරු කරන්න ඕන අපි උගත් විශ්වවිද්‍යාලයේ කුලපති කියන ධූරයට මිස ඒ පුද්ගලයට නෙමෙයි. 

හුදු උගත්කම මිස විනයක් නැති මේ වගේ අය කිසිම ආයතනයකට බඳවා ගන්න පෞද්ගලික ව්‍යවසායකයෙක් කැමති නෑ. ඉතින් ලිප්ටන් වටරවුමේ වාඩිවෙලා ආයේම ආණ්ඩුවේ පිංපඩියකට සෙට් වෙනවා ඇර විකල්පයක් නෑ.

අනික කුලපතිකම හුදු දේශපාලන පත්වීමක් කියන එක හරි ම මෝඩ බොළඳ අදහසක් නිසා ඊට පාන විරෝධයත් ඒ වගේ ම බොළඳයි. සමස්ත විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය ම දේශපාලනිකයි. කුලපති විතරක් නෙමෙයි, උප කුලපතිත් දේශපාලනිකයි. 

ඒ විතරක් නෙමෙයි, මේ ආයතනවලට කථිකාචාර්යවරු බඳවා ගැනීමත් දේශපාලනිකයි. කුලය, පළාත, ආගම, කල්ලිය විතරක් නෙමෙයි, ස්ත්‍රී පුරුෂභාවය පවා පළමු පන්තියේ සමාර්ථ, පදක්කම්වලට වගේ ම ආධුනික කථිකාචාර්ය තනතුරුවලටත් ශාස්ත්‍රීය නිපුණතා සහ ඇල්මට වඩා බලපානවා. 

අපේ අවසාන වසර හොඳ ම නිබන්ධනයට හිමි කුසලානය මට ලබා නොදීමට එක ම හේතුව එක් ඇදුරෙකුට එය සිය සිත් ගත් තරුණියකට ලබා දීමට තිබූ නොතිප් ආශාව බව මට කීවේ ඒ කමිටුව නියෝජනය කළ තවත් ආචාර්යවරයෙක්මයි. 

ගුණදාස අමරසේකර පද්‍ය විචාර සම්ප්‍රදාය ගැන මා කළ නිබන්ධනය පැත්තකට දාලා ඉපැරණි කොරවක්ගල් මුරගල් ? ගැන කළ නිබන්ධනයකට සම්මානය ලැබුණා. (මා උගත්තේ සිංහල අධ්‍යයනාංශයේ මිස ඉතිහාසය හෝ පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවක යැයි නොසිතත්වා!)

නමුත් ඒ මිතුරිය හෝ ගුරුවරයා සමග මගේ කිසි ම අහිතක් නැත්තේ, එය මේ ගණයේ පළමු හෝ අවසාන සිදුවීම නොවන නිසා. අනෙක් අතට ඒ දීප්තිමත් ආචාර්යවරයාගෙන් මා බොහෝ දේ උගත් බව අදත් සිහිපත් කරන්නේ ඉතා ම ගෞරවයෙන්. 🙏

මා විශ්වවිද්‍යාල ජීවිතයේ මුහුණ දුන් ඇතැම් අමිහිරි අත්දැකීම්වලට එරෙහිව නීතිය හමුවට  යන්න කී ගුරුවරුත් හිටියා. නමුත් ඒ වගේ උඩ බලලා කෙළ ගහන වැඩවලට මම කැමති වුණේ නෑ. ඒක මා නොලද දේට වඩා ලද දේට කරන අගෞරවයක්. 

ඒ වගේ ම කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය එහි විසල් පුස්තකාලය මම අදත් හිතින් පැදකුණු කරනවා. ඒ ගෞරවය අභිමානය ඉදිරියේ අර අමිහිරි අත්දැකීම් නොගිණිය යුතු තරම්. මම මේ ටික වුණත් කීවේ අදේශපාලනික පිවිතුරු කිසිවක් නෑ කියල කියන්න ඕන නිසයි.

අනෙක් අතට මේ කුලපති විරෝධය හුදු උගත්කම නිසා උදුම්මාගත් හිසින් සහ ආණ්ඩු විරෝධය ප්‍රකාශ කරන තැතක් විතරයි. 

උගත්කම වගේ ම බුද්ධිය තිබෙනවා නම් මේ මට්ටමට කිසිවෙක් වැටෙන්නේ නෑ. බොහෝ උපාධිකාරයින්ට වඩා දැනුම සමාජාවබෝධය ඔවුන් නූගතුන් යැයි ගරහන අයට තිබෙනවා. ගුරුවරයාගේ නිබන්ධනය කට පාඩම් කර විභාග පාස් කළ පමණින් ඒ දැනුම ලබන්න බෑ.

සරසවියේ සමාජවාදී ආණ්ඩු පිහිටුවන, ධනපති භංග කරන සටන්බිමේ මම හිටියේ නෑ. පන්ති පහ කරල, උසස් පෙළ සහ අනතුරුව මහජන බැංකුවේ සේවය කළ කාලයේ ම එහි හිස් බව පසක් වුණා. 

ඒ නිසා මගේ විශ්වවිද්‍යාල කාලය තුළ මගේ වැඩි ම කාලය ගෙවුණේ විශ්වවිද්‍යාල මහ පොත්ගුලේ. ඒ කාලය තුළ මම විෂයානුබද්ධ පොතපත වගේ ම විෂයානුබද්ධ නොවන පොතපත දහස් ගාණක් කියවලා ඇති. 

මම තරම් ඒ කාලය තුළ පුස්තකාලය පරිහරණය කළ කිසිවෙක් හිටියේ නෑ. මගේ මිත්‍රයෝ මා මුණ ගැහෙන්න කෙළින්ම ආවේ පුස්තකාලයට. කවුරු හරි මං ගැන විමසුවොත් ඔවුන් මා නොදැකම කීවේ "ලයිබ්‍රියේ ඉන්නවා" කියල. පුස්තකාලයේ මා ඉන්න කොටසේ විදුලි පහන්, විදුලි පංකා නිවා ගෙන, එහි සේවකයින්ටත් ඉසිඹුවක් සලසා, සැඳෑ කළුවර සමග අවසාන සීනුව නාද වන මොහොතේ ඒ මහා පොත්ගුලෙන් නික්ම යන හැටි මට අද වගේ මතකයි.

ඒ නිසා විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනයේ වැදගත්කම හෝ වටිනාකම මට උපාධි මංජුසාව ලබා දෙන තැනැත්තා මත රැඳෙන බවක් කවදාවත් හිතුණේ නෑ. අපි කතෝලිකයෝ නොවුණත් එවක කුලපති ඔස්වල්ඩ් ගෝමස් පියතුමා  ඉදිරියේ බොහෝ ම ගෞරවයෙන් හිස නමලා උපාධි මංජුසාව ගත්තා. 

නමුත් විශ්වවිද්‍යාලයට ගිහින් එහි නිසි ඵල නෙළා නොගත්, රතු විප්ලවයේ කොටස්කාරයෝ වෙලා අවසානයේ වසර 3-4කින් හිස් අතින් ලිප්ටන් වට රවුමට තල්ලු වන අයෙකුට මැද සාලයේ තබන උපාධි පුදානෝත්සව පින්තූරය මහ මෙරක් වෙන්න පුළුවන්.

මේ රටේ මහ ජනතාව බොහොම අමාරුවෙන් එක් උපාධිධාරියෙකුට තමන්ගේ මුදල් ලක්ෂ 10ක් විතර වැය කරල නෙළා ගන්න අස්වැන්න හුළඟට යනවා දකින කොට මොනවා හිතෙනවා ඇද්ද?

නාමල් උඩලමත්ත

 
සිය රට දේ සිරි සැප දේ !