Wednesday, April 23, 2014

වටරැක හිමි බුදු සසුනින් නෙරපා හරිනු!!!

වටරැක විජිත හිමි මුස්ලිම් දේශපාලන පක්ෂයක සභාපතිවරයෙකි. මහියංගණ ප්‍රාදේශීය සභාවේ ආණ්ඩු පක්ෂ මන්ත්‍රී හිමිනමකි. එහිමියන් නිතර මුස්ලිම් පල්ලිවල දේශන පවත්වයි. සිංහල බෞද්ධයින්ට වඩා මුස්ලිම්වරු ශ්‍රේෂ්ඨ ජාතියක් බව එහිමියන්ගේ අදහසයි. මුස්ලිම්වරු හලාල් කළ තෝරා ගත් මස් වර්ග කිහිපයක් අනුභව කරන මුත්‍රා කොට ශික්ෂ්ණය හෝදන වැදගත් මිනිස්සුය. සිංහල බෞද්ධයින් වනාහි ඌරා ද හරකා ද එළුවා ද මුවා ද මීමින්නා ද තලගොයා ද ගිරවාද මයිනා ද මරාන කන ම්ලේච්ඡයෝය. ගඳ ගහන උරුලෑවන් පවා මරාගෙන කයි. උන් කබරා මරාගෙන නොකන්නේ කබර මස් විෂ නිසාය.ෙ  

ඉතින් එවන් අශිෂ්ට ම්ලේච්ඡයින්ගෙන් ලැබෙන සිව්පසයෙන් යැපෙන එක වටරැක හිමියන්ට තරම් නොවේ. එහිමියන් අශ්රොෆ් සමඟ එකම රථයෙන් ගමන් බිමන් ගිය බව එහිමියන් පවසයි. (අශ්රොෆ් සමඟ ගුවන් යානයේ වැඩියේ නැත.) මුස්ලිම් ජනතාව ද එහිමියන්ට මහත් භක්තියක් දක්වන වන නිතර නිතර මුස්ලිම්වරුනට අර්ථයෙන් ධර්මයෙන් අනුශාසනා කිරීමට කැඳවීමෙන් පෙනේ. 

වටරැක හිමියන්ගෙන් බුදු දහම උගත් බුද්ධිමත් ගෝල නමක් වන තවුහීක් ජමාල් පවසන පරිදි තෙරුවන යනු මැණික් ගල් තුනකි. මැණික් වුවත් ගල් ගල්මය. එහෙයින් මැණික්වලට වඳින්නේ මෝඩයෝය. බුදුන් ද මස් කා තිබේ. හරක් මස් පමණක් නොව මිනී මස් ද කා තිබේ. 



එසේ නම් එහිමියන් කළ යුත්තේ අශිෂ්ට සිංහල බෞද්ධයින්ගේ සිව්පසය අළුයම ලූ කෙළ පිඬක් සේ ඉවත දමා බුද්ධ චීවරය ද පසෙකලා මුස්ලිම් පල්ලියක නතර වීමය. තවත් බුද්ධ චීවරය දරාගෙන සිටීම නම් වටරැක හිමිට තරම් නොවේ.  එහිමියන් කරන මුස්ලිම් ආගමික කටයුතු එවිට තවත් හොඳින් කළ හැකිය. භක්තිමත් මුසල්මානුවෙකු ලෙස ජීවත් විය හැකිය. එවිට බෞද්ධ භික්ෂූන් සහ ගිහියන් ඒ මහතා ලුහුබඳින්නට ද නොපැමිණෙනු ඇත. 

ඒ සඳහා වටරැක හිමියන් එකඟ නොවන්නේ නම් පෙර රජ දවස සේ භික්ෂූන් එක්ව සංඝාධිකරණයක් පිහිටුවා එහිමියන්ට බ්‍රහ්ම දණ්ඩනය පැනවීම මැනවි. එයින් ද ප්‍රතිඵලයක් නැත්නම් බලෙන් සිවුරු හරවා ශාසනයෙන් නෙරපා හැරීමට කටයුතු කළ යුතුය. 

වටරැක හිමියන්ගේ ක්‍රියා කළාපය බෞද්ධයින්ගේ විවේචනයට ලක්වූයේ අද ඊයේ නොවේ. ඒ ගැන ගංගොඩවිල සෝම හිමි ද විවිධ අවස්ථාවල සඳහන් කර තිබේ. 

කෙසේ වුව ද එහිමියන්ට එරෙහිව මේ දඬුවම් ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා බොදුබල සේනාව නොව තෛයිනිකායික මහා සංඝ රත්නය පෙරමුණ ගත යුතුය. මෙවැනි අවස්ථාවල අතීත මහ සඟරුවන කටයුතු කළ ලෙස වර්තමාන මහ සඟරුවන කටයුතු කළ යුතුය. මෙය දැනටමත් ප්‍රමාද වී ඇති බව මගේ අදහසයි. එසේ නොකළ හොත් නොබෝ කලකින් ම බුදු සසුනට වටරැක නිකායක් ද බිහිවනු ඇත.

ඉඳ ඉඳ එක වෙහෙර
විඳ විඳ දහම් මනහර
සිඳබිඳ දුක් සසර
අහෝ! වටරැක නොදිටි මොක්පුර

Sunday, April 6, 2014

තුන් සිංහලය එක් සේසත් කළ රාත්‍රිය ... !!!

ඒ සිහිනය නැවත සැබෑ කර ගන්නට අපට වසර 18ක් පෙරුම් පිරීමට සිදුවිය. ලෝක කුසලාන 4ක් අසලට පැමිණ නැවත හැරී යන්නට සිදුවිය. කෙසේ වුව ඒ සියල්ල අතීතයට එක් කර ඊයේ රාත්‍රී සිහිනය සැබෑ කර ගතිමු. ඩැරන් සාමි අනුව නම් ඒ දෙවියන්ගේ කැමැත්තයි. 

තරඟය ආරම්භ කරන මොහොතේ මා සිටියේ තුරඟ තරඟ පිටියේ ක්‍රීඩාගාරයේය. මුළු නගරයම සැණකෙළි වෙස් ගෙන තිබිණි. ක්‍රීඩාංගණයේ දැවැන්ත තිරය තරඟය සජීවි ලෙස විකාශනය කිරීමට සුදානම් කර තිබිණි. ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රීකට් ලෝලීන් සිංහ දජ පතාක රැගෙන ජයඝෝෂ නඟමින් ක්‍රීඩාංගණය වෙත පැමිණි අතර ක්‍රීඩාගාරය අතුරුසිදුරු නැතිව පිරී යන්නට වැඩි වේලාවක් ගත නොවිණි. 

කාසියේ වාසිය මාලිංග සතු කර ගනිත්ම ජය ඝෝෂාවෙන් මුළු ක්‍රීඩාංගණය ම ගිගුම් දෙන්නට විය. ලංකාවේ ජය පතා වයන මෝලම් හඬ දෙගුණ තෙගුණ විය. ඉන්දීය ජාතික ගීය ගයන විට සියලු ජය ඝෝෂා නතර කොට නිහඬවීමට තරම් බොහෝ ලාංකිකයින් වගකීම් සහගත වුව ද සුළු පිරිසක් කෑ කෝ ගසමින් සිය අසංස්කෘතිකත්වය ප්‍රදර්ශනය කිරීමට අමතක නොකළේය. ඒ මොහොතේ සිය අසුන්වලින් නැගිට නිහඬව සිය ගෞරවය ඉන්දීය ජාතික ගීයට පළ කළ සියලු දෙනා මගේ විශේෂ ගෞරවයට පාත්‍ර වේ. කෙසේ වුව මාලිංග ප්‍රමුඛ ලංකා කණ්ඩාවම අපේ ජාතික ගීය ගයන විට සියලු දෙනා නැඟිට මහත් අභිමාණයෙන් ජාතික ගීය ගැයූ බව ද කිව යුතුමය.

දස අත ගිගුම් දෙන ජයඝෝෂා මැද තරඟය ඇරඹිණි. අපේ සිංහ පැටව් වෙනුවෙන් මුළු ක්‍රීඩාගාරය ම ජය ඝෝෂා නැඟු අතර ඉන්දී ජාතිකයින් පිරිසක් සිය රටේ ජය පතා ඝෝෂා නඟනු දක්නට ලැබිණි. මෙහිදි විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුත්තේ මා අවට සිටි මුස්ලිම් පිරිස ලංකාවේ ජය පතා හඬ නැඟු බවය. ඔවුන් මුස්ලිම් අන්තවාදයේ ගොදුරු බවට පත් නොවූ සැබෑ දේශප්‍රේමි ලාංකිකයින්ය. 

මුල් පන්දු වාර කිහිපය අවසානයේ මම මගේ නවාතැන අසල ශ්‍රී විහාර් හෝටලය වෙත පැමිණියෙමි. (එය මීට පෙර ශාන්ති විහාර් නම් විය.) රාත්‍රී ආහාරය ගෙන එහි සේවක පිරිස සමඟ හෝටලයේ රූපවාහිනිය ඔස්සේ තරඟය නැරඹුවෙමි. ශ්‍රී විහාර් දෙමළ හින්දු වෙජිටේරියන් හෝටලයකි. එහි සේවක බහුතරය ශ්‍රී ලංකා දෙමළ වන අතර සූපවේදීන් සිව් දෙනෙක් ඉන්දීය ජාතිකයෝය. එම සිව් දෙනා අතරින් තරඟය නරඹමින් සිටි දෙදෙනා හැර අපි සියලු දෙනා ලංකාවේ ජය පැතූ අයවීමු. ඉන්දිය විකට් බිඳෙන විට, ලකුණු වළක්වන විට අපි ප්‍රමුදිත වූ අතර චිරාත් කෝලි පිටිය සිසාර සිය අණසක පතුරු වන මුකුලිත වීමු. එවන් අවස්ථාවල ඉන්දියානුවෝ බෙහෙවින් සතුටු විය.

තරඟය කෙළවරවත්ම මට මගේ කොළඹ හින්දු මිතුරියගෙන් ලැබුණු කෙටි පණිවිඩයක සඳහන් වූයේ "අපි දිනුවා! කොහොමද සංගාගේ වැඩ!" යනුවෙනි. මගේ යාපනේ මිතුරියක සිය නිවසේ සිට මට එවූ කෙටි පණිවිඩයක් මෙසේය.

"Ys Iya, It's a new year gift 4 all Sri Lankans. wow amazing. Gud luck Sanga. He is a hero. Thnk God." 

මේ සියල්ල මා කීවේ මා බොහෝ කලක සිට කියන කතාවක් නැවත කීම සඳහා පසුබිම සකසා ගැනීම පිණිසය. විවිධ හේතු නිසා විවිධ බෙදීම් රාමුවල සිරවී සිටින අපි ඊයේ රාත්‍රී ජාතියක් ලෙස එකට සිට ගතිමු. එකම අපේක්ෂාවක් වෙනුවෙන් අත්වැල් බැඳ ගතිමු. අපේ මව්බිමේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් එකාවන්ව පෙනී සිටියෙමු. 

විවිධ අන්තවාදී බෙදුම්වාදී දිශානතීන් වෙත නොගොස් මේ රටේ සිංහලයින් සමඟ එකාවන්ව ජීවත්වීමට කැමති හින්දු සහ මුස්ලිම් සහෝදර පිරිසට අප ගරු කළ යුතුය. ඔවුන් ද සිංහලයින්මය. සිංහයින්මය. ජාතිය එක් මතයක ඇදබැඳ තබා ගැනීමට අපට ක්‍රිකට් භාවිත කළ හැකිය. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව ඔස්සේ තුන් සිංහලය එක් සේසත් කළ හැකිය. ඒ තුන් සිංහලය නම් සිංහලයින්, සිංහල හින්දුන් සහ සිංහල මුස්ලිමුන්ය. 

Friday, April 4, 2014

පයින් යන්න තහනම් කළ ආසියාවේ අයිස්චරිය..!!!


ඊයේ මාසික සාහිත්‍ය දේශනයට සවන්දීමට ජාතික පුස්තකාල ශ්‍රවනාගාරයට ගිය මම දේශන අවසානයේ සාකච්ඡා වාරය අතරතුර මිතුරෙකු ද සමඟ ඒ පිටුපස පිහිටි තුරඟ තරඟ පිටියට ගියෙමි. ඒ ශ්‍රී ලංකාව සහ කොදෙව් කණ්ඩායම් අතර 20/20 ලෝක කුසලාන තරඟාවලියේ අර්ධ අවසන් තරඟයේ ආරම්භක අවස්ථාව දැකබලා ගැනීමටය. (එහි පුළුල් තිරයේ තරඟය බැලිය හැකිය.)

අප තුරඟ තරඟ පිටියට ගියේ විශ්වවිද්‍යාලයේ සිට පුස්තකාලයට පයින් යනෙන කෙටි මග ඔස්සේය. මා සිය දහස් වාරයක් ආගිය මාර්ගය දිගේය. එනම් රීඩ් මාවත දිගේ පැමිණ තුරඟ තරඟ පිටිය ඔස්සේ ලේඛනාරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව සහ පුස්තකාලය අතරින් වැටී ඇති මාර්ගයේය. පයින් යන අය සඳහා එය කෙටි මාර්ගයකි. පුස්තකාල සේවක පිරිස ද කුරුඳුවත්ත බස් නැවතුමට එන්නේ ඒ මගිනි.

මුල් පන්දු වාර කිහිපය නැරඹු අපි නැවත ඒ මාර්ගය ඔස්සේ පුස්තකාලයට පැමිණෙන විට පෙරකී මාර්ගයේ රැඳී සිටි පොලිස් නිලධාරියෙකු මට පැවසුවේ මේ පාර වසා ඇති බවත් ක්‍රීඩාංගනය කෙළවරට ගොස් ක්‍රීඩා අමාත්‍යංශය ඔස්සේ පුස්තකාලයට යන ලෙසත්ය. මිනිත්තු කිහිපයකට කලින් මේ මාර්ගය ඔස්සේ පැමිණි මා පරංගියා කෝට්ටේ ගියා වැනි මාර්ගයක නැවත පුස්තකාලයට යා යුත්තේ ඇයි දැයි විමසු මම මිතුරා ද සමඟ ඔහුගේ අණ නොතකා පුස්තකාලයට ගියෙමි.


එහි ගොස් නොබෝ වේලාවකින් විල්පත්තු අභයභූමිය විනාශ කරන බව ඇසූ වහා රිෂාඩ් බදූර්දීන් ඇතුළු පිරිස අත් අඩංගුවට ගැනීමට යුහුසුලු වූ ශ්‍රී ලංකා පොලිසිය මෙන් පොලිස් කණ්ඩායමක් මා වට කොට ගත්තේය. එහි පැමිණි ජ්‍යේෂ්ඨ පොලිස් නිලධාරියෙකු මට ඉතාම කාරුණික ලෙස පෙන්වා දුන්නේ එහි මාර්ගයක් නොමැති බවත් පොලිස් අණ නොතකා පැමිණීම වරදක් බවත්ය. මා වැනි උගත් බුද්ධිමත් අය (???) එවැනි දේ නොකළ යුතු බවත්ය. මට කිසිවක් කතා කිරීමට ඉඩ නොදීමට තරම් කාරුණික වූ ඒ නිලධාරි මහතා ඇතුළු පිරිවර පසුව නික්ම ගියේය.

මේ සිද්ධිය හමුවේ ඒ නිලධාරිතුමාගේ හැසිරීම පොලිසිය කෙරෙහි මා තුළ පැවති අපැහැදීම කිසියම් දුරකට තුනී කිරීමට සමත් විය. කෙසේ වුව ද අද දිවයින පුවත්පතේ පුත්තලම කලා ඔය රක්ෂිතයේ ඉතා වටිනා ඉපැරණි කුඹුක් ගසා කපා පටවන බවට ලද පැමිණිල්ලක් අනුව එය වැටලීමට ගිය පොලිස් පිරිස ඇමතියෙකුගේ පෞද්ගලික ලේකම්වරයෙකු එහි සිටිනු දැක පළා ගිය පුවත දුටු මට මේ අසරණයින් කෙරෙහි දුකක් ද ඇති විය.

මේ අතර අර පොලිස් නිළධාරි පිරිස නික්ම ගිය වහා එහි පැමිණි පුස්තකාලයේ සේවක පිරිසක් මා සමඟ පැවසූවේ මෑතක සිට ඔවුන්ට පෙර කී මාර්ගය ඔස්සේ ගමන් කිරීමට තහනම් බවත් ඒ පිළිබඳ ආයතන ප්‍රධානීන් තමන්ට ලිඛිතව දැනුම් දුන් බවත්ය. ඊට හේතු වී ඇත්තේ එක්තරා අධිකරණ විනිසුරුවරයෙක් පුස්තකාල පරිශ්‍රය සහ ලේඛනාරක්ෂක දේපාර්තමේන්තුව වට ඇති පාපැදි මං තීරුවේදී මගියෙකුගේ ඇඟේ හැපී ඇද වැටීමය. (මේ නිසා එතුමාගේ ශ්‍රී දේහයේ කිසියම් අවයවයකට හානි වී දැයි මම නොදනිමි.) කෙසේ වුව ද කුණු බැනුම් ඇසුවේ රජතුමාය. මෙවර මැතිවරණයෙන් කෙළවුණා මදි බවත් තව තවත් කෙළවිය යුතු බවත් ඔවුන්ගේ අදහස විය.

කලක් කසළවලින් සහ ළඳු කැලෑවලින් වැසී පැවති නිදහස් චතුරස්‍ර ප්‍රදේශ එලිපෙහෙලි කර මෙලෙස ව්‍යායාම කිරීම සඳහා සකස් කිරීම පිළිබඳ මම සතුටුවෙමි. මම ද උදෑසන එහි ව්‍යායාම කටයුතු කිරීම පුරුද්දක් කර ගෙන සිටිමි. ඇතැම් විට මම ද යුද හමුදා කුටියෙන් පාපැදියක් ගෙන පදිමි. එසේ පදින අවස්ථාවල ඇතැම් සාමාන්‍ය ජනයා මෙන් ම ව්‍යායාම කරන පිරිස් එනම් දිවීම සහ ඇවිදීම කරන අය ද බයිසිකල් මංතීරුවෙහි මුණගැසෙයි. හරහා පනියි. ඇතැම් විට කල්ලි පිටින් තීරුව පුරා ගමන් කරයි. එවිට මා කරන්නේ පාපැදියේ සීනුව නාද කිරීම තිරිංග තද කිරීම මගින් මාර්ගය පාදා ගැනීමය. ඒ නිසා මම කිසි දිනක වෙන අයෙකුගේ ඇඟේ හැපී නැත.

එහෙත් දැන් සිදුව ඇත්තේ පරිස්සමින් සිය පාපැදිය හැසිරවිය නොහැකි උතුමෙකු නිසා රටේ සාමාන්‍ය ජනතාවට පයින් යෑම තහනම් කිරීමය. රටේ සංවර්ධනය යනු සාමාන්‍ය ජනතාවගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩකරමින් යන ගමනක්ද? එසේ නම් ඒ සංවර්ධනය කාටද? මාර්ගයක රිය අනතුරක් සිදුවූ විට රියදුරාට වරදක් කර ඇත්නම් දඬුවම් ලබා දුන්න ද ඒ අනතුර නිසා මාර්ගය මගීන්ට තහනම් කිරීම කවර නම් විකාරයක් ද? මේ විනිසුරුවරයා බුද්ධිමතෙක් නම් කළ යුතුව තිබුණේ ඒ කොටසේ ද මගීන් සඳහා ද මාර්ග කොටසක් තනන ලෙස අදාළ ආයතනවලට දැනුම් දී එම කොටස තාවකාලිකව පාපැදි ධාවනය නතර කිරීමය. මන්ද එය නයිට් ක්ලබ් එකකට හෝ ගණිකා මඩමකට යන මාර්ගයක් නොව මේ රටේ වැදගත්ම පුස්තකාලයට පිවිසය හැකි මගකි. එහෙත් මේ විනිසුරුවරයා ද කර ඇත්තේ නූගත් දේශපාලකයෙකු ලෙස සිය බලය අනිසි ලෙස භාවිත කිරීම පමණි.

සාමාන්‍යයෙන් මේ රටේ සිය බලය අයුතු ලෙස භාවිත කැරීම පිළිබඳ බොහෝ චෝදනා එල්ල වන්නේ දේශපාලකයින්ටය. එහෙත් උගත් බුද්ධිමත් යැයි කියන විනිසුරන් මෙලෙස ක්‍රියා කරයි නම් නූගත් මෝඩයින් කරක් ගහන දේශපාලන පොරපිටිවල කවරක් නම් සිදුවිය නොහැකිද? වරක් හිටපු අගවිනිසුරුවරිය එක්තරා ආයතනයකට ගිය විට සුළු සේවකයෙකු ඇයට ගෞරව නොකළේ යැයි ආයතනයෙන් අස් කරන ලෙස බලපෑම් කර අස්කර තිබිණි. තවත් විටෙක නිදහස් චතුරස්‍ර පරිශ්‍රයේ මඟුල් මඩුව තුළ ව්‍යායාම කරන දෙදෙනෙකු දුටු එහි ආරක්ෂකයෙකු ඔවුන්ට ඉන් ඉවත් වන ලෙස පැවසූ විට ඒ දෙදෙනා තමන් ලෝයර්ස්ලා බව පවසමින් එකී ආරක්ෂකයාට බැණ වදිනු අසා සිටීමට තරම් මම අවාසනාවන්ත වීමි.

මේ අර්ථයෙන් ගත් කළ නීති සම්පාදනය කරන දේශපාලඥයින් සහ ඒවා ක්‍රියාත්මක කරන පිරිස් අතර ද කිසි වෙනසක් නැත. දෙපිරිසම වැදි බණ දෙසති. කැලෑ නීතිය ම රජයයි. මේ අනුව ආනමාලු ඉමිතියාස් ද දුමින් ද සිල්වා ද පෙරකී විනිසුරන් හා නීතිඥයින් ද එවුන්ට හූ කියා පසුව සොරි කී රිෂාඩ් බදූර්දීන්ලා ද එක වල්ලේ පොල්ය. එයට කෙටියෙන් ම කිව හැක්කේ ආසියාවේ අයිස්චර්ය කියා ය.
 
සිය රට දේ සිරි සැප දේ !